Jestem! Nie było mnie, wiem, długo mnie nie było. Tak długo, że już nawet padło pytanie, czy żyję. Żyję, oddycham i działam. Ten czas świąteczno-sylwestrowo-chorobowy wykluczył mnie na trochę z życia online i mogłam oddać się przyjemnościom i okropnościom tego świata w realu. Były imprezy, szkoły, Szkodniki, o! nawet grypa była paskudna 3 w 1, ale i dla moich drewnianych skarbów znalazłam czas. A co zrobiłam, prezentuję dziś, tu i teraz. Oglądajcie zatem...
Mieszkałem w Gdańsku i dobrze mi tam było. Ściereczką wytarli, na mokro, na sucho, obrusem lnianym nakryli...I dni mijały spokojne, leniwe, aż dnia pewnego zniknął Pan...a niedługo potem i Pani nie zasiadła rano, by wypić herbatę w moim towarzystwie...I już wiedziałem, że coś się skończyło i przyszło mi czekać na nowe. Nowe przyszło w ilości sztuk 3, dwa Męskie, jedno Damskie. Damskie obejrzało dokładnie, chrząknęło, głową kiwnęło i wtedy Męskie za nogi brutalnie mnie chwyciło, poderwało i w dół po schodach zaczęło ciągnąć. Załadowali mnie do auta jak truchło jakieś, drzwi trzasnęły i ciemność nastała, a jeszcze chwilę przedtem dostrzegłem, że nie sam w tę niedolę popadłem, bo i inni nieszczęśnicy tkwili w tej samej pułapce, co ja...
Jechaliśmy długo, stanowczo za długo, a gdy podróż dobiegła końca, znowu Męskie pochwyciło mnie w swoje ramiona i targać do jakiegoś domu zaczęło. Jeszcze chwilę panował harmider, a po chwili wszystko ucichło i zostałem sam w zimnym i ciemnym pokoju...
Minęło kilka miesięcy, jakem stał zupełnie bezużyteczny w pustym pokoju, nikt nie zaszedł, ściereczką nie przetarł, nie było nikogo...I już żem w kompletną depresję beznadziejną zaczął popadać, gdy coś w tym pustym domu ożyło, ruch się zaczął jakiś, remonty, rwetes, przeprowadzki i zobaczyłem ją wreszcie...przyszła moja nowa Pańcia- ta sama, co w Gdańsku chrząkała i ładować kazała...ale wybaczyłem, zapomniałem, gdyż opiekę godną i zakwaterowanie solidne zapewniła.
Pamiętam jeszcze jak Pan, zanim zniknął, odmalować mnie postanowił. Oj straszny był to kolor, z której strony nie patrzeć sraczkowatość przebijała i w oczy raziła... Ale takie były czasy, kolorów i narzędzi zbyt wiele nie było, więc stałem pogrążony po uszy w swej ohydnej powłoce, naniesionej chyba pędzelkiem do golenia. Ale wdzięczny Starszemu Panu za to jestem, że owa osłonka uchroniła mnie przez zniszczeniem i Zębem Czasu, przed którym drżą wszystkie drewniane meble...
 |
Ja- pogrążony w powłoce koloru bliżej nieokreślonego.
|
 |
Blacik- muśnięty pędzlem do golenia
|
Nowa Pańcia przyszła dnia pewnego letniego z jakimiś dziwnymi urządzeniami i urządziła mnie na cacy, kompletnego golasa ze mnie czyniąc. Coś pod nosem mruknęła, że nie czas jeszcze i że kolejka jest i poczekać muszę. No to czekałem...
 |
Kompletna golizna
|
Jakaż była moja radość nie odgadnie nikt, gdym zobaczył wałeczek w jej dłoniach, butelkę z impregnatem i wiadro lakieru. Chciałem podskakiwać z radości, alem za stary i za ciężki na takie wybryki...
 |
Nowy ja:)
|
 |
Dębowy blacik
|
 |
"Stoliczku nakryj się..."
|
Znalazłem i ja swoje nowe miejsce na ziemi...i dobrze mi tu. Tylko trochę się boję tych trzech małych Szkodników, co to buraczki we mnie wcierają i okruchy z bułki sypią, a przy jedzeniu rozrzut 2mx2m mają...
